Ոչ ոք չգիտեր ,թե ինչի էր նա հարցնում պիցցայի մնացորդների մասին. Ահա պատճառը

Ավագ դպրոցում, երբ մեր դասարանում պիցցայով երեկույթ էր լինում , ես հարցնում էի իմ ուսուցչին, թե արդյոք ես կարող եմ վերցնել պիցցայի մնացորդները եւ տուն բերել.

Մի օր, երեկույթից հետո, ես կարողացա հավաքել փոքրիկ հավի պանրի պիցցայի կեսը և 4 հացի կտոր ։ Ես բառացիորեն դողում էի երջանկությունից,քանի որ պիցցան ինձ համար հազվադեպ ուտեստներից էր, եւ դա եղել էր իմ սիրած սնունդը.

Ես գնում էի քաղաքային ավտոբուսով, ծնկների վրա պիցցայի տուփը պահելով . Մարդիկ ինձ էին նայում, քանի որ ես շատ շփոթված էի.

Ինձ սպասում էր մեկ այլ ուղեւորություն մեկ այլ ավտոբուսով եւ եւս 2 մետր ոտքով, մինչեւ ես տուն հասնեի. Ես դրան ամբողջ օրն էի սպասում .Պիցցան տաքացրեցի միկրոալիքային վառարանում և կանչեցի իմ եղբայրներին ու քույրերին ։

Ես այնքան երջանիկ էի, հյուրասիրել նրանցից յուրաքանչյուրին մի կտոր պիցցայով եւ հացի կտորով.Մոտ 2 ժամ ես տանում էի այս մեծ, յուղոտ տուփը միայն նրանց համար. Նրանք 4, 6, 8 եւ 10 տարեկան էին ։ Ինձ չէր մնացել նույնիսկ մի կտոր, բայց ես այնքան ուրախ էի, որ նրանք կարող են պիցցա ուտել. Մենք երբեք չէինք կարող մեզ պիցցա թույլ տալ , եւ դա, իրոք, հատուկ հաճույք էր. 6-ամյա քույրս ինձ տվեց իր կտորի կեղեւը: Սա իմ սիրած մասն էր.

Ես մտա իմ սենյակ, նստեցի մահճակալի վրա , եւ լաց եղա, երբ ես ուտում էի պիցցայի իմ կեղեւը: Հիմա ես հիշում եմ, որ իմ ամբողջ կահույքը ստվարաթղթե արկղերից էր. Դա չորս տարի առաջ էր. Ես իսկապես ուզում եմ վերադառնալ և գրկել 16-ամյա աղջնակին և ասել, որ ամեն ինչ լավ կլինի ։ Ոչ շուտով, ոչ էլ շատ, բայց դա կլինի!

Նյութը հրապարակման պատրաստեց zhamanc.ru

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Ժամանց
Добавить комментарий

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!:

Яндекс.Метрика